Anneniz, babanız, aşık olduğunuz adam… En iyi dostundan, en büyük düşmanına kadar herkes düşmanlık yapar insana. En büyük acıları da en çok sevdiklerin çektirir. Hele kendin! Kendi kendine yer bitirirsin kendini. Veee “Pes ediyorum.” Yazar, gidersin.
Evet, şu an her yerim ağrıyor; belimden, kalbime kadar. Kahvaltı
yapmak, odadan çıkmak için annemin evden çıkmasını bekliyorum. Babama yüzünden
sayılacak bana açılan 3,4 tane dava var. Daha bu Perşembe annemi beni dövdüğü için
155’i arayarak asayişe götürttüm. Hayat zor işte, acı çekiyor herkes. Ben de
onlarla birlikte acı çekiyorum ve bu kadar üzüntü yüzünden hastalığım arttı, 11
senedir sol elim, 3 senedir boynum titriyor. Ve ben güzelliğe önem veren biri
olarak bunlara daha çok üzülüyorum ve titremelerim daha çok artıyor.
İstanbul dışında okuyorum, insanlar orada kalırken ben; her
hafta o ağır çantayı taşımak, her hafta kalacak yer bulmak için insanlara
yalvarmak zorunda kalıyorum. İnan şu an bana yardım edecek, gözlerimden ölüm
aktığı halde dur diyecek kimsem yok.
Ama dedim ya… Hayat böyle bir şey değil.
