Devam et...

Bu zamana kadar sevgilimden yüzlerce kez ayrıldım. Bazen haftada her gün; bazen günde iki, üç kere...


Ne zaman hayatımdan sıkılsam, ailemle doğru ilişkilerim olmadığını hissetsem, yeni de bir hayat kurmayı düşünsem, hep değişime sevgilimle başladım. Sanki onu bile bırakırsam değiştiremeyeceğim şey yok gibi, sanki ayrılınca o büyük acıyı azme çevirecekmişim gibi, sanki ayrılınca daha da büyük bir sevgiyle barışacakmışız gibi... 


Sonra gördüm ki o üzülüyor, kırılıyor, gerçekten bana değer veriyor. Seven her insan aşktan ziyade saygıyı hak eder. Ve onu deli gibi sevsem de bununla birlikte değer veriyorum ve saygı duyuyorum.


Ayrılmayı istemek gerçekten bir dürtü. Bilinç altının, korkuların, hatta filmlerin ateşlediği bir yangın... Ama şimdilerde beynim kendini gün geçtikçe terbiye etmeye, dürtüyü aldığım anda doğru olmadığı için işleme koyulmaması gerektiğine hakimim. 


İnsan kendine her şeyi öğretiyor. Beklemeyi de, gitmeyi de...

Deniyorum, olmuyor!

Olduğu yeri cennet yapamayan gittiği her yerde cehennemi bulur demiştim kendime. Ama bu evde nefret doluyum, yaşamak istemeyecek kadar acı çekiyorum. Uyumak istemiyorum, gündüz uyanmamak için ama vücudum dayanmıyor. Sabah olur olmaz bu evden çıkmak istiyorum ama buna da gücüm yok.

Belki abartıyorum, belki gittiğim yerde hep burayı özleyeceğim ama ben burada acı çekiyorum. Bir kişinin nefretini herkese yayıyorum.

Aslında her şey gözümüzün önündeydi hep ama biz değişir sandık!

Merhaba hadi yeniden başlayalım,

Ne oldu biliyor musun?

Eski notlarımı toplarken, değişmek için ne kadar program yapmışım... Olmamış, uymamışım ve yeniden yapmışım. Program yapmaktan hiç bıkmamışım. =)

Sana yazmadığım günlerde neler olduğunu anlatayım: neler yaşadım, neler fark ettim, neler hissettim…

Üzgünüm biliyor musun? Hiçbir şeyimi beğenmeyen bir annem var, bu benim öz güvenimi çok sarsıyor. Ama şanslıyım ki hep daha iyi olmamı isteyen bir sevgilim var =) onu gerçekten çok seviyorum, saygı duyuyorum, beğeniyorum, değerli görüyorum. Onda da beni korkutan şey aynı şeyleri istemiyor oluşumuz. Çoğu şeyimiz uyuşmuyor, sadece birbirimize uyum sağlamaya çalışıyoruz.

Örnek mi? Ben evliliği özgürce yaşama fırsatı olarak görürken; o özgürlüklerinin kısıtlanması olarak görüyor. Ben parti, konferans, toplu sohbetler gibi şeylerde büyük zevk yaşarken; o katılmaktan bile hoşlanmıyor… Vs vs.

Akif’in bana öğrettiği bir şey geldi aklıma; Akif gerçekten benimle bir ilişki yaşıyordu, ailesine beni anlatmasının bunu gösterdiğini söylemişti ama 1 ayda ilişkimiz bitti. Neden mi? Akif tanıştığımızın 3. günü bana sözünün dinlenmemesinden asla hoşlanmadığını söylemişti ve bende ona söz dinlemez biri olduğumu, onu hiç ciddiye almamıştım zaten, eğlenceli biriydi, onunla mutluydum ve sözünü dinleyecek biri de değildim. İşte dedim ya söyledi aslında ama ben duymazdan geldim. Şimdi de bunu mu yaşıyorum acaba? Çünkü şimdi sevgilimle yaşam tarzlarımızın çok farklı olduğunu görüyorum ama görmezden geliyorum çünkü mutluyum, çünkü beni mutlu etmek için ne istesem yapıyor, çünkü ben ona aşık olduğum için onun düşüncelerini benimsemeyi öğreniyorum, kapalı giyinmem gerekiyorsa bundan sonra ona göre alacağım. Ama… ama ya sonra?

Aslında her şey gözümüzün önündeydi hep ama biz değişir sandık! 

Evimmm =)

Kendime ait bir evim olsun istiyorum. İçi rengârenk eşyalarla dolu, duvarı en canlı renklerle boyalı. Oradan buradan toplanmış, üzerinde başka hayatların anılarını taşıyan ben gibi… Çok kısa zamanda gerçekleştireceğim bunu… Sımsıcak bir ev; sevdiklerimle geçireceğim nice anımı saklayacağım içine…

Kapımı çekip işime, okuluma gideceğim. Sonra yine aynı mutlulukla renkli ve sevgi dolu evime döneceğim.

Yaparım, yapacağım…

Yapacağımı söyle; yoksa…

Tesadüfen olacak her şey, her eşyanın özel bir anısı olacak sevgi dolu…

Sevgi dolu olacak evim…

Kavgaları sadece barışma seksi için yapacağız…