Fondaki Müzik: Çelik / Affedersin, Hercai, Bu Şehirde!
Babam aradı, uzun uzun konuştuk. Durma çalış dedi, para gelecek ama sen yokmuş gibi çalışmaya devam et çünkü para sadece bizi düze çıkaracak… Ama senin yaptığın işler geleceğe taşıyacak dedi.
Bir insan nasıl bu kadar şeye rağmen pes etmez anlamıyorum. Neler neler yaşadı bir bilseniz, binlerce kez bitmesi gerekiyordu…
İlerde hepsini çok detaylı anlatacağım, eğer bu yazdıklarımı biri bulursa ona zarar gelebilir düşünemiyorum, o yüzden en iyisi susmak…
Dün fotoğraf sergisinde bana dünyayı kurtarmışım gibi davrandılar J oysa sadece yapmam gerekenin %0.5'ini yapmaya çalışıyordum.
Güzel insanlarla tanıştım, G'nin nişanlısı ve nişanlısının kardeşi, o kadar tatlılar ki? İşler nasıl dediler, "battık" dedim. Şu an gözlerim dolsa da o an çok ama çok çok mutluydum… (Allah'ım yardım et, yapabileceğimi biliyorum ama yapacak mıyım bilemiyorum?) Onlar bana o kadar içten ve profesyonelce davrandı ki, hiçbir zaman tüm kapıların kapanmayacağını gördüm, etrafımın aslında o kadar da karanlık olmadığını sadece gözlerimi sımsıkı yummuş olduğumu gördüm, ışığın olduğunu gördüm…
En iyi arkadaşım, dostum… Dün onlarda kaldım, o kadar başarılı ki ve o kadar mantıklı ki, ona imrenmemenin imkanı yok… Ben hiçbir zaman ne okulda ne işte onun kadar başarılı olamadım, zeki ve akıllı arasında ki fark bu işte… Ben zekası olan akılsızlardanım...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder