Ben Yanarım

Ben yanarım, küllerini savurur içimdeki köz,
Sönse de gün ay, ben sönemem...

Kimseye ait olamıyor kalbim, hep terk ediliyor.

Bazen sözle terk ediyorlar, bazen koşullar el vermiyor sevmelerine, bazen sevdikleri istemiyor beni, bazen güçleri yetmiyor benimle kalmaya, bazen hatalarım beni terk edilmeye mahkûm ediyor.

Önce çok seviyorlar, önce çok güveniyorlar…

Hiç bu kadar yaklaşmamıştım, aşkın kalbine, hiç bu kadar güzel sevilmemiştim anneannemden sonra…

Koşulsuz sevildim, sabırla sevildim, özenle, kalpten sevildim… Herkes beni bu zamana kadar kusurlarıma rağmen sevmişti, onlara rağmen deli gibi sevilmiştim ama bu sefer kusurlarımla sevildim… Her şeye rağmen değil, her şeyimle sevildim.

Ama bitti.

Bir kadın hisseder bittiğini, bitti… Seni nasıl özleyeceğim… Nasıl kokunsuz nefes alacağım uzun süre bilmiyorum.

En kötü ve tek huyum sabırsızlıktı, öyle söylemiştin… 


Nefes alamıyorum bazen, ondan bu çırpınışlarım.