Evlenmeyi artık istememek, sevgili olmayı kabul
etmek benim için vazgeçmek demekti. Kötü olan her şeyi unutmak, artık umursamak
demekti belki de…
Artık sadece sevgiliyiz. Geleceğe dair planlarımız
var iş hayatımız için; bu beni rahatlatıyor, huzur doluyor içim, daha çok çaba
sarf ediyorum, daha iyi bir hayat yaşıyorum.
O kadar şeyi affetmek zordu, belki de sadece rafa
kaldırdım.
Peki, o beni affeder mi? Başkasını beğendiğim için
beni affeder mi?
Şimdi bunu atlatmış olsam da bunu bilmesi gerekir
diye düşünüyorum. Aslında ondan sakladığım her şey beni boğuyor adeta. Ondan gizlediğim
bir şey olması hoşuma gitmiyor, o yüzden yazıyorum bunları…
Beğendiğim kişiyle konuşmadım, bir şey olmadı,
sadece bir anlık etkilendim. Beğeneceğim biri olmadığı halde… Bu hissin ona çok
kızgın olduğum bir anda olması, ondan kendimi uzaklaştırmak için beynimin bana
oynadığı bir oyun olduğunu düşündürüyor.

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder