Burada ben varım…

Eskiden tek başıma yaşadığım bir hayattı burası, genelde mutsuzken, çaresizken yazardım. Bir gün birileri okuyacaktı. Özellikle gün gelince ailem okusun istedim. Ben ölüme yakın bir insanım; hayata çok bağlıyım ama her an kopabileceğimi de bilirim. Bu pervasızlığım, bu hayatını yaşayamayanlara kızgınlığım da ondan sanırım…

Tek başıma yazarken bu günlüğü, insanları özledim, onların beni tanımasını istedim. Bloger, google+’a üye ol diye dikte ettikçe sonunda pes ettim. Ama şimdi de yazmıyorum… J

Yani bu bir genç kızın günlüğünü kaybetmesi gibi, sıradan bloglar gibi eğitici, haberdar eden bir yer değil. Burada benim hayatım var, kimseye anlatmadığım duygularım, neden sevgilimle ayrıldığım var, annemin beni severken nasıl nefretle davrandığı, babamın nefret ettiği biri gibi kuyuya attığı ama en çok sevdiği kızının hikayesi var.

Burada ben varım…