Anlamıyorum? Nasıl anlatacağımı da bilmiyorum, kendime bile?
Birini seviyorsun, senden ayrı yaşıyor. Bir işe girip bir miktar para kazanmayı ve ailelerden izin çıkınca ve 'bu yükün altına gidebilme cesaretini yakalayınca' sana evlenme teklif edecek. SAÇMALIK!
Her gün birçok şey oluyor ve ben bunları ona anlatmak için not alıyorum aklıma, buluşuncaya kadar hepsi uçup gidiyor. Bir şeyler öğreniyorum, onunla yapmayı hayal ediyorum ama buluştuğumuz yer bir kafe olduğu için sadece sarılmak ve herkesten gizlice dudağına kondurduğun kaçamak bir öpücükle uğraşırken zaman akşam oluyor, otobüslere dağılıp gidiyorsun…
Zaman akıp geçiyor, sevdiğin uzak… SAÇMALIK!
Tamam, diyelim bu durumun bir önemi olmadığını kuralların böyle işlemesi gerektiğini kabul ettik. O zaman dostlarınla vakit geçir, gez eğlen, bu zamanın keyfini çıkar? O da olmaz; senin bir sevgilin var her istediğin yere istediğin zaman gidemezsin, izin vermezse spora, eğlenmeye gidemezsin, kızlarla veya o çok eğlendiğin 'kanka'larla (erkek arkadaşlarınla) buluşamazsın. Veya yeni tanıştığın biri seni bir toplantıya, konferans davet edemez.
İçinden de gelmez gitmek, canın sıkıldıkça sevgiline sararsın. O da senin bir kız olarak bu tür kaprisler yapmanın normal olduğunu kendine inandırıp tüm sabrıyla sana katlanır.
Eğer yeterince sabrınız varsa içinizde kalan tüm boşa geçmiş günlerle birlikte evlenip mutlu olmaya çalışırsınız. Yaşın ya 30'dur ya da 45…
Evet, bence de; SAÇMALIK!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder