Rüyalar görüyorum, her gece aynı rüyalar baba. Polisler geliyor, beni arıyorlar, seni arıyorlar. Seni unutmam gerektiğini biliyorum. Beni sevmediğini biliyorum artık. Küçüktüm ben baba, küçükken de kaçardım kötü adamlardan.
Hiç korkmazdım, en çok korktuğum seni uzun zaman görememekti. Anneannemin evinde saklardım seni. Yemekler yapardık anneannemle, annemden gizli sana. Dedemin yeni aldığı ayakkabıları senin için isterdim ondan.
Bir gün okula gelip bir süre görüşemeyeceğiz demiştin. Ne kadar çok ağlamıştık hatırlıyor musun? Bir gün Duygu’nun teyzesinin evinde gideceğini söylemiştin yine, kucağında, sana sımsıkı sarılıp ağlamıştım.
Her seferinde hayal kırıklıklarıyla eve döndüm, herkes yine mi diye bakarken seni savunmaktan hiç vazgeçmedim. Bu hayatta beni en iyi anlayan, bana hayatı, insanları sevdiren hep sendin. Kendimi sevmeyi, güçlü, akıllı olmayı sen öğretin bana. Düştüğümde kalkmayı öğrettin baba. Kadın olmayı, anne olmayı, iyi bir eş olmayı anlattın bana. Her ağladığımda sen teselli ettin beni. Binlerce soruma sen binlerce doğru cevap verdin, babamsın benim ya, babam. Şimdi gidip bu borçlar benim değil, babam beni dolandırıp gitti mi diyeceğim? Bana yalanlar mı söyledi diyeceğim? Nasıl?
Allah’ım ne olur yardım et, kendi başarsın, kendi ödesin borçlarını, kendi düzenini kursun. Küçüklüğümden beri inandığım adama yardım et, bizi utandırma.
Beni gerçekten sevmediğine inandırma beni, beni bırakmadığını, kandırmadığını biliyorum ben… Diğerleri de görsün…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder