Biriyle Öpüşmeden Zaman Geçirmek Güzeldi!

Sana Eski Günlüklerimden Bir Şey Okuyayım…


Günlüğümü tanımlarken; “Bir insan şeffaf olabilir mi bu hayatta? Tüm iyilikleri, kötülükleri, günahları, sevaplarıyla... Her şeyiyle yalansız olduğu halde bu hayatta var olabilir mi? Düşün ki ben senin sevgilinim, bugün buluştuk, ben akşam gelip buraya tüm olanları yazıyorum, ne düşündüm, ne hissettim, ne yaşadık!” yazmıştım.

Bu hayatta en çok istediğim şeylerden biri de yalansız olmak, tamamıyla şeffaf! Bir gün, çok yakında bir gün bir oyun oynayacağım, Elim Kolum Bağlı filmindeki gibi yalan orucu tutacağım. Bu sadece bir şeyleri saklamamak gibi değil, Yalanın İcadı filminde ki gibi, aklından her geçeni söylemek gibi… :) Eğlenceli olacak, birazda riskli! 

Hadi okuyalım;

Yıl 2011, 7 Şubat, neredeyse bir yıl önce…

“Bugün bana asılmayan biriyle onun evinde film izledim. (Bu kadar açık olmak pek kolay değilmiş. Karnıma kramp girmeye başladı bile.)
Dün tanıştık onunla, o bir girişimci, başarıyı tatmış biri, benim okulumdan mezun, okula çok şey katmış. Yakışıklı mı dersen? Hiç de fena değil. Benim çalıştığım şirket, onunla çalışıyor. Ona kahvaltıya gittim, ilk kez birinin evine kahvaltıya gidiyorum galiba. (Erkek)

Yine bir şey yiyemedim... Onur geldi aklıma, bunu yaptığım için bana çok kızmıştı, yine burada olsa kızardı, bu konu hakkında hiçbir şey demez ama başka yoldan azarlardı.
Acaba bu ne düşünmüştü, yemeği beğenmediğimi kesin düşündü :) Ona güvenmediğimi de düşünmüş olabilir, Msn'i açarsa sorarız.
Bana asılmayan dedim ya, insan konuşamıyor bazen, tanımadığın bir erkek, sana duyduğu ilk hayranlığının kaçmasından korkuyorsun bir defa, büyü bozulacak gibi geliyor. Hiç inkar etme, sende korkardın... Tek eğlenceli gelecek şey öpüşmek diyorsun içinden, başka ne yapacaksın ki? Televizyonda iğrenç bir film, koltuklara uzanmış sinema keyfi yapıyoruz oyunu oynuyorsun. Ama olmalı benim onunla seks oyunları oynamadan da beni sevmesini sağlayacağım bir şeyler olmalı...

Msn'de ne kadar çılgın, sevimli bir şeydim oysaki, oraya gidince birden utangaç, hanım hanım birine bürünüverdim... Yemek yemedim çünkü yiyemediğimi görmesi korkuttu beni, biraz çirkin de olsa biraz döksem de yiyebilirdim bence...

* Eve döndüğünde aynaya bakarak; "Evet yemiyorum, utanıyorum ama utanmak eylemi bana ait, bu benim!" demek güzeldi...
** Evden arabayla alınmak ve eve bırakılmak güzel bir histi.
*** Biriyle öpüşmeden zaman geçirmek güzeldi...”

12 Şubat 2011

Başlık; Sokaklarda Yaşayan Babam!

“Geçen gün babam aradı, 9 gündür sokakta kalıyormuş. Bir kız çocuk için bu çok zor bir şey.
Umut çocukları derneği var, arkadaşlarla ziyaretlerine gitmiştik, destek olmak için gittiğim yeri şimdi babamda kalabilir mi diye arıyordum. :)
Gitmesi benim açımdan eğlenceliydi, birincisi ben bir şeyi çözdüm duygusunu yaşayacaktım, ikincisi babamın onlara verebileceği çok şey vardır biliyordum. Ama gitmedi, çok daha kötü olacağını düşündü (ruhen).”

15 Şubat 2011 Salı

YAŞAMAYA KARAR VER!

Kafanı omzuna yatırırsın, nefes alışın duyulmayacak kadar azdır, gözlerin yerinde duramaz...
Bulunduğun durumdan memnun değilsindir, hayatından...
Boğulursun, her şey değiştirmek isterken hiçbir şey değişmiyordur.
Bugün yine işe geç gittim, yine eve gelirken ders çalışacağım dediğim halde dizi izledim, işte çok şeyi iyi yaparken anlamsız dalgınlıklarla hatalar da yaptım.
Bugün neden dedim, neden iki şıkkım varken ben hep doğru olanı seçmeyeyim...
Neden?
Nedennn?
Ya Neden?
Tam sırası geldiğin de neden doğru hayatı yaşamıyorum, neden içim sıkılıyor?
Yarının sabahına uyanınca değişecek mi her şey?
Onca yıl geçti ne değişti?
Bilmem!
Bu gün ne oldu?
İçim sıkılıyor...
Bana mektup yazsana, belki iyi gelir...