Yaz Masalım... (Bölüm 1)

Bu yaz bir aya yakın bir zamanı sevgilimin evinde geçirdim, ramazandı. Unutamam, asla unutamam.

Ne namussuz olduğumu anlatan kelimeleri duymak umurumdaydı, ne de ailemin şerefini düşünebilirdim. Bir rüyayı yaşıyordum, o kadar ama kadar hayal edilmişti o günler… Sonunda kavuşmanın zaferini tadıyordum.

İşten çıkıyordum babam beni iş çıkışı onun ofisine yakın bir yere bırakıyordu, hep beni bekleyen olurdu, arabadan alır babamla selamlaşır, araba uzaklaşırken sarmalardı beni. Yemek yemeğe gider veya yemek için alış veriş yapardık. Nasıl bir mutluluksa o günleri hatırlarken bile gözlerim doluyor, karnıma ağrılar giriyor…

Genelde dışarıda yemeği seçmek istemezdim, eğer iftara yetiştirebileceksek hemem alışveriş yapar evimize giderdik el ele. Ne mahalle baskısı umurundaydı, ne de diğer korkular. Elimi asla bıyakmayışı mutluluktan çıldırtırdı beni.

Hep aradığı, hem kendi için hayal ettiği prensesiydim ben onun… o kadar nazik bir ilişkimiz vardı ki, oysa ne ben o kadar sakindim, ne de o, o kadar kibar biriydi. Ama evimize gelince, yan yana gelince büyüleniyorduk adeta. Yemekler pişirirdim ona, hep yardım ederdi kıyamazdı yorulmama, beraber bulaşıklar yıkardık. Sevişirdik. Onu koklaya koklaya uyudum. Gece uykusunda ona sırtımı dönüp biraz uzaklaştığımı fark ettiğinde; kolumu karnıma dolar kendine çekerdi, koklayarak uykuya dalardı.

Benden önce uyduğu zamanlarda, Sedef’i arar sohbet ederdik. Annemin psikopatça çıt çıkarmama izin vermediği evden buraya gelmek pek bir eğlenceliydi. Yatakta bağıra bağıra konuşsam da uyanmazdı.

Rüya gibiydi, markete gidip alış veriş yapar, bana işlerde yardım eder, bir birimize sokulur film izlerdik. Bana hayatının ne değerli varlığı gibi davranıyordu ve ben gittikçe ona aşık oluyordum. Di’li geçmiş zamanda anlattığıma bakmayın, pek bir şey değişmedi yüreklerimizde…

Sadece ailesi geldiği için artık beraber kalamıyoruz.

Yine beraber kaldığımız günlerden bir gün annesi aradı… veeee....